Duurzame inzetbaarheid in de praktijk

Een verhaal over duurzame inzetbaarheid, job crafting en werkvermogen

Toen Kees Jonker merkte dat zijn werk hem steeds meer energie kostte, dacht hij eerst dat het aan hem lag.

Hij werkte al jaren met veel betrokkenheid. Hij kende het vak, de collega's, de routes, de drukte, de piekmomenten en de ongeschreven regels op de werkvloer. Kees was iemand die je niet veel hoefde uit te leggen. Hij zag wat er moest gebeuren en pakte aan.

Maar langzaam veranderde er iets. Niet in zijn motivatie. Niet in zijn loyaliteit. Niet in zijn vakmanschap. Wel in zijn belastbaarheid.

"Op een gegeven moment merkte ik dat ik aan het einde van de dag niet gewoon moe was, maar leeg." En dan ga je twijfelen. Kan ik dit werk nog wel? Ben ik nog van waarde? "Of word ik straks vooral gezien als iemand die niet meer helemaal mee kan?"

Die vragen zijn herkenbaar voor veel medewerkers die langere tijd onder druk staan. Zeker wanneer iemand graag wil blijven werken, maar merkt dat de manier waarop het werk is georganiseerd niet meer aansluit bij wat haalbaar is. Bij Kees lag de oplossing niet in afscheid nemen. De oplossing lag in anders kijken.

Duurzame inzetbaarheid: niet de medewerker aanpassen aan het werk, maar het werk slimmer organiseren

ChangeCreators werd betrokken om samen met Kees en zijn werkgever te onderzoeken wat nodig was om hem duurzaam inzetbaar te houden. Niet vanuit een standaardtraject, maar vanuit de praktijk: wat gebeurt er op de werkvloer, waar loopt Kees op leeg en waar zit juist zijn meerwaarde?

Al snel werd duidelijk dat Kees nog veel te bieden had. Hij had ervaring. Hij kende de kwaliteitseisen. Hij wist hoe nieuwe collega's hun werk sneller onder de knie kunnen krijgen. Hij had rust, overzicht en praktische kennis die je niet uit een handleiding haalt.

Tegelijkertijd waren er onderdelen van zijn functie die structureel te zwaar werden. Niet omdat Kees niet wilde, maar omdat de combinatie van tempo, fysieke belasting en continu schakelen niet meer passend was.

Daarom werd samen gekeken naar job crafting: het herschikken van taken, zodat het werk beter aansluit bij iemands mogelijkheden én de organisatie er sterker van wordt.

Voor Kees betekende dat niet dat zijn functie werd uitgekleed. Zijn rol werd opnieuw ontworpen.

Van volledig meedraaien naar gerichter van waarde zijn

In overleg met de werkgever is gekeken welke taken Kees energie gaven, waar hij goed in was en waar zijn ervaring het meeste effect had. Daar kwam een duidelijke lijn uit: Kees kon een belangrijke rol spelen in het ondersteunen van collega's op de werkvloer.

Niet als formele leidinggevende. Niet als controleur. Maar als praktische buddy. Iemand die naast collega's staat, die meekijkt, uitlegt, voordoet, signaleert en helpt om lastige situaties professioneel op te lossen.

"Dat voelde voor mij heel anders," vertelt Kees. "Ik hoefde niet meer te bewijzen dat ik alles nog op dezelfde manier kon."Er werd gekeken naar wat ik wél kon toevoegen.” “Dat gaf lucht."

De werkgever zag ook de meerwaarde. Nieuwe of minder ervaren collega's konden profiteren van de praktijkkennis van Kees. Er ontstond meer begeleiding op de werkvloer, zonder dat daarvoor direct een aparte managementlaag nodig was. De kwaliteit van het werk werd beter geborgd en Kees bleef behouden voor de organisatie.

Duurzame inzetbaarheid vraagt om een gesprek dat verder gaat dan verzuim

Wat in dit traject belangrijk was: het gesprek ging niet alleen over beperkingen. Het ging over duurzame inzetbaarheid, over toegevoegde waarde, over werkvermogen en over wat iemand nodig heeft om gezond, gemotiveerd en productief aan het werk te blijven.

Dat maakt duurzame inzetbaarheid concreet. Niet als beleidswoord. Niet als HR-thema op papier. Maar als dagelijkse praktijk.

Voor Kees betekende het dat hij niet hoefde te wachten tot de uitval onvermijdelijk werd. Door eerder het gesprek te voeren, kon er tijdig worden bijgestuurd. Voor de werkgever betekende het dat kennis en ervaring behouden bleven. In plaats van denken in verlies, ontstond er een nieuwe rol die paste bij de medewerker én bij de organisatiebehoefte.

De kracht van een buddy rol bij duurzame inzetbaarheid

De buddy rol bleek meer te zijn dan een praktische aanpassing. Voor collega's bood het laagdrempelige ondersteuning. Voor Kees gaf het erkenning. Zijn ervaring werd niet gezien als iets uit het verleden, maar als een actuele waarde voor het team.

"Het mooiste vond ik dat collega's me weer op een andere manier gingen benaderen," zegt Kees. "Niet omdat ik minder kon, maar omdat ik iets kon overbrengen." "Dat deed wat met mijn zelfvertrouwen."

Precies daar zit de kern van duurzame inzetbaarheid: mensen willen niet alleen ontzien worden. Ze willen ertoe blijven doen.

Soms vraagt dat om een andere taakverdeling. Soms om begeleiding. Soms om een rol die nog niet officieel bestond, maar in de praktijk hard nodig blijkt.

Wat dit traject laat zien over duurzame inzetbaarheid

Het verhaal van Kees laat zien dat duurzame inzetbaarheid niet begint bij grote reorganisaties of ingewikkelde regelingen. Het begint bij goed kijken en eerlijk luisteren.

Wat vraagt het werk? Wat kan de medewerker duurzaam leveren? Welke taken kunnen anders worden verdeeld? Welke kennis mag niet verloren gaan? Hoe kan het werkvermogen van medewerkers beter worden benut?

Door met die vragen aan de slag te gaan, ontstond voor Kees een werkbare toekomst. Niet buiten de organisatie, maar juist daarbinnen.

ChangeCreators begeleidde Kees en zijn werkgever bij het voeren van het gesprek, het verkennen van passende taken, het vormgeven van de buddy rol en het maken van praktische afspraken op de werkvloer.

Want duurzame inzetbaarheid is uiteindelijk geen individuele opdracht. Het is een gezamenlijke verantwoordelijkheid van medewerkers, werkgever, collega's én de professionals die helpen om het gesprek scherp, menselijk en oplossingsgericht te voeren.

Tot slot

Kees werkt nog steeds. Anders dan voorheen, maar met betekenis. Zijn werk is niet kleiner geworden. Zijn rol is passender geworden.

En misschien is dat precies waar duurzame inzetbaarheid over gaat: niet koste wat kost vasthouden aan hoe het altijd was, maar tijdig durven ontwerpen wat wél werkt. Voor de medewerker, voor het team, voor de organisatie.