Hoe een aarzelende start uitgroeide tot duurzaam werkplezier

Wat Werkbehoud betekent voor medewerkers die na ziekte opnieuw de stap naar werk durven zetten.

Wanneer mevrouw Schoonhoven – de Vries op 1 maart 2025 begint aan haar eerste werkdag in het academische ziekenhuis, hangt er iets in de lucht dat je niet kunt zien, maar wél kunt voelen. Enthousiasme, opluchting… en een flinke portie spanning.

Ze heeft een passende functie gevonden als afdelingssecretaresse, 18 uur per week. Een logische stap na haar opleiding tot secretaresse en eerdere ervaring in de zorg. Het werk sluit precies aan bij haar belastbaarheid: licht fysiek, overzichtelijk, voorspelbaar. Toch voelt het alsof ze op glad ijs stapt. Na een lange periode van arbeidsongeschiktheid is terugkeren naar werk geen kwestie van alleen maar willen, het is opnieuw leren vertrouwen op wat je kan. Precies daar komt het Werkbehoud-traject van UWV in beeld.

Een voorzichtig begin, met iemand die meeloopt op de achtergrond

Werkbehoud is ontworpen voor mensen die al werk hebben, maar zich afvragen: hou ik dit vol? Voor mevrouw Schoonhoven – de Vries was dat geen theoretische vraag. Ze kent haar valkuilen: perfectionisme, gevoeligheid voor feedback en moeite met grenzen bewaken. Ze komt snel in een spiraal terecht van harder werken, meer zorgen en minder overzicht.

Ze wilde haar werkgever niet direct belasten met haar onzekerheden. Ze wilde vooral kunnen starten zonder dat elke hobbel meteen een risico werd. Daarom koos ze met haar UWV-werkcoach ervoor om haar jobcoach uit eerdere trajecten nog drie maanden aan haar zijde te houden. Niet zichtbaar op de werkvloer, maar wel bereikbaar als het nodig was. Een zachte landing, zonder zijwieltjes maar wel met een vinger aan de pols.

De eerste weken: kleine signalen, grote impact

In de beginfase draait alles om mentale veerkracht: de kunst om feedback te ontvangen zonder jezelf te verliezen. Het klinkt eenvoudig, maar voor iemand met een jarenlang uitgevallen werkverleden is dat topsport.

Een collega die haastig “Kun je dit straks printen?” roept, kan, als je kwetsbaar bent, aanvoelen als kritiek. De jobcoach hielp haar anders luisteren en haar eigen interpretaties te temmen. Niet elke opmerking is een beoordeling. Niet elke vraag is een toets. Die nuance bracht rust. En rust brengt voorspelbaarheid.

De strijd tussen arbeidsethos en overbelasting

Wie lang niet gewerkt heeft, wil vaak bewijzen dat ze het nog kunnen. Mevrouw Schoonhoven – de Vries vormde daarop geen uitzondering. Binnen korte tijd begon ze extra taken op te pakken en collega’s te ontlasten, nog voordat iemand erom vroeg. Het gebeurde bijna ongemerkt. Dat is precies het gevaar.

Tijdens de wekelijkse evaluaties bracht haar jobcoach het patroon in kaart. De vraag was niet: “Kun je dit aan?”, maar: “Moet je dit nu willen?” Door die simpele verschuiving ontstond ruimte om grenzen te stellen zonder schuldgevoel. En dat is waar preventie begint.

Balans is geen luxe, het is een voorwaarde

Naast haar werk heeft mevrouw een druk gezin, lopende behandelingen en WMO-afspraken. Wie dat optelt, ziet dat werk slechts één onderdeel is van een groter ecosysteem.

Werkbehoud maakte dat ecosysteem zichtbaar en bespreekbaar. Het ging over realistische dagindelingen, herstelmomenten en de simpele vraag: Waar zit je marge? Want duurzame inzetbaarheid ontstaat niet alleen op de werkvloer, maar juist in wat er omheen gebeurt.

De doorbraak: leren vragen wat je nodig hebt

Een van de grootste barrières voor terugkeer in werk is het niet (durven) vragen om hulp. Mevrouw vond het moeilijk om in een paar zinnen uit te leggen wat haar bezighield. Ze zag dat zelf als tekortkoming; haar joboach zag het als ontwikkelpunt. Samen werkten ze aan bondigheid, helderheid en timing. Het resultaat: korter denken, rustiger praten, beter aanvoelen wanneer iets besproken moet worden. Het was de ontbrekende schakel tussen willen werken en kunnen blijven werken.

Drie maanden later: stabiliteit, vertrouwen en perspectief

Aan het einde van het Werkbehoud-traject staat er een andere vrouw dan de vrouw die er in maart binnenkwam. Nog steeds bescheiden, nog steeds zorgvuldig, maar nu met meer ankerpunten:

• Ze bewaakt haar grenzen,
• Ze herkent stresssignalen,
• Ze communiceert duidelijk,
• Ze houdt werk en privé in balans.

Haar leidinggevende is tevreden. Verlenging van het contract ligt voor de hand. En misschien nog belangrijker: mevrouw gelooft nu zelf ook dat ze het kan. Coaching op de werkplek is voorlopig niet nodig. De basis staat.

Waarom dit verhaal telt

Werkbehoud speelt zich niet af in grootse momenten, maar in precies die kleine signalen die bepalen of iemand overeind blijft. Het is geen vangnet, maar een versteviging van het fundament op het exact juiste moment.

Het verhaal van mevrouw Schoonhoven – de Vries laat zien:

• Preventief begeleiden voorkomt uitval.
• Bekende jobcoaches zorgen voor continuïteit en vertrouwen.
• Kleine interventies leveren grote effecten op.
• Werkbehoud is compact, doelgericht en effectief: drie maanden, 18 uur, directe impact.

Voor kandidaten die terugkeren in werk is dat goud waard.
Voor werkgevers is het geruststellend.
Voor UWV-professionals is het een instrument dat stabiliteit creëert voordat problemen ontstaan.

En voor mevrouw Schoonhoven – de Vries betekende het uiteindelijk precies wat de naam belooft: haar werk behouden, met trots én perspectief.